نكتهء مهم ديگر اين است كه : يكى ديگر از راه‌هاى زنده نگهداشتن ياد و خاطر اهل‌بيت عليهم السلام شركت در مجالس آن بزرگواران است . گريستن در مصيبت اهل بيت عليهم السلام كه يكى از بركات حضور در مجالس اهل بيت عليهم السلام است ياد و خاطرشان را زنده مىكند . مهم اين است كه گريه بر مصيبت‌هاى اهل بيت عليهم السلام ، گريه بر نفله شدن نيست ؛ بلكه گريه بر جهالت مردم و غربت دين است ، گريه بر آن بزرگواران گريه بر غريب بودن فضايل و معروف شدن منكرات است . كسى كه در عزاى اهل بيت عليهم السلام اشك مىريزد ، در حقيقت بر غربت تمام نيكىها و تنهايى مظاهر رحمت حق و مظلوميّت انسانيّت مىگريد ؛ چرا كه آن بزرگواران هرگز نفله نشده‌اند ، ثمر خونشان باقى مانده است و بى ترديد پيروز ميدان آنان بوده‌اند . بنابر اين گرچه اشك در عزاى اهل بيت عليهم السلام داراى فضيلت عظيمى است ، امّا بى ترديد نقش « عمل » را در نهادينه كردن اين مستحب مؤكّد نبايد ناديده گرفت . كسى كه در عمل رنگ و بويى از آن بزرگواران ندارد ، و در حقيقت پشت به آنان كرده است ، گريستنش چه معنايى مىتواند داشته باشد ؟ آيا چنين گريستنى ، گريستن بر نفله شدن نيست ؟ . نكتهء ديگر اين است كه كسى كه در ميدان عمل به آن بزرگواران اقتدا نكرده است ، چگونه مىتواند گريستن خود را مايهء رشد و ترقى خود بداند . آيا كسى كه در ميدان عمل رغبتى به كارها و برنامه‌هاى اهل بيت عليهم السلام ندارد ، به جنگ با آنان بر نخواسته است ؟ ! دشمنان صدر اسلام نيز چون رفتار و كردار اهل بيت عليهم السلام را قبول نداشتند و آنان را درك نكرده بودند ، به جنگ با آنان بر نخواستند ؟ ! محمد بن ارقط مىگويد : خدمت حضرت صادق عليه السلام رسيدم ، به من فرمود : به